Weber-Barstow manoeuvre | Functioneel beenlengteverschil

Een functioneel beenlengteverschil is het resultaat van compensatie voor een verandering die eerder door positionering dan door structuur kan zijn ontstaan. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn bij scoliose van de wervelkolom of overmatige pronatie van de voet.

Gomez-Aguilar et al. (2021) evalueerden de interbeoordelaarsbetrouwbaarheid van de Weber-Barstow manoeuvre en vonden een Kappa waarde van 0,52. Dit betekent dat deze test een matige overeenkomst heeft.

Om de manoeuvre uit te voeren, houdt u de patiënt in rugligging. U kunt lichte trekkracht uitoefenen om ervoor te zorgen dat beide benen in dezelfde positie staan. Palpeer vervolgens het distale deel van de mediale malleoli en vraag uw patiënt zijn heup en knie te buigen. Vraag uw patiënt dan om het bekken van de behandeltafel op te tillen.

Strek vervolgens passief de knieën van uw patiënt en breng zijn voeten bij elkaar. Nu kun je de hoogte van de mediale malleoli vergelijken met je duimen.

Verschillende niveaus wijzen op asymmetrie.
Naar schatting heeft ongeveer 90% van de bevolking een beenlengteverschil met een gemiddelde van 5,2 mm. Er zijn aanwijzingen dat voor de meeste mensen met een anatomische beenlengteongelijkheid de afwijking pas klinisch significant is wanneer de grootte ongeveer 20 mm of meer bedraagt. (Knutson et al. 2005)

Andere onderdelen van de basisbeoordeling van het heupgewricht zijn:

• Beoordeling van het actieve bewegingsbereik (AROM) van de heup
• Passieve Range of Motion (PROM) beoordeling van de heup

Gomez-Aguilar, E., Reina-Bueno, M., Lafuente-Sotillos, G., Montes-Salas, R., Munuera-Martinez, P. V., & Castillo-Lopez, J. M. (2021). Validiteit van klinische methoden bij het opsporen van beenlengteverschillen. HIP International, 31(2), 186-190.

Knutson GA. Anatomische en functionele beenlengteongelijkheid: een overzicht en aanbeveling voor klinische besluitvorming. Deel I, anatomische beenlengteongelijkheid: prevalentie, omvang, effecten en klinisch belang. Chiropractie en osteopathie. 2005 Dec;13(1):11.