Transverse Ligament Test / Anterior Shear Test

Instabiliteit van de bovenste halswervelkolom heeft een prevalentie van 0,6% volgens Beck et al. (2004) en wordt in verband gebracht met ontstekingsaandoeningen zoals reumatoïde artritis, spondylitis ankylosis, alsook met trauma en aangeboren afwijkingen zoals het syndroom van Down of de ziekte van Marfan. Om manuele therapie technieken veilig te kunnen toepassen op het cervicale gebied, is het nodig om te screenen op mogelijke bovenste cervicale instabiliteit.

In hun systematische review, Hutting et al. (2013) vonden een sensitiviteit van 65% en een specificiteit van 99%. Daarom heeft de transversale ligamententest een matige klinische waarde als pre-manipulatieve screeningstest om bovenste cervicale instabiliteit uit te sluiten.

Om de test uit te voeren volgens de beschrijving van Mintken et al.(2008) laat u de patiënt in rugligging liggen met het hoofd ondersteund door een kussen in neutrale positie.

Ondersteun vervolgens de achterhoofdsknobbel van de patiënt met de handpalmen en de 3e tot 5e vinger, terwijl beide wijsvingers in de ruimte tussen de achterhoofdsknobbel en de doornuitsteeksels van C2 worden geplaatst, zodat ze boven de neurale boog van de atlas liggen.

Vervolgens worden het hoofd en de C1 van de patiënt in hun geheel opgetild, waarbij het hoofd in een neutrale positie wordt gehouden en de zwaartekracht de rest van de nek fixeert.

Deze test is positief als uw patiënt andere symptomen dan plaatselijke pijn en pijnen meldt, zoals het gevoel van een brok in de keel of tekenen en symptomen van ruggenmergcompressie.

Andere orthopedische tests om de bovenste cervicale instabiliteit te beoordelen zijn:

• Sharp Purser Test (Transervere Ligament)
• Boven-Cervicale Flexie Test
• Alar Ligament Stress Test
• Zijwaartse afschuivingstest / zijwaartse verplaatsingstest

Hutting N, Scholten-Peeters GG, Vijverman V, Keesenberg MD, Verhagen AP. Diagnostische nauwkeurigheid van instabiliteitstesten van de bovenste halswervelkolom: een systematische review. Fysiotherapie. 2013 Dec 1;93(12):1686-95.