Leer
Slump Test Sizer Neurodynamische Differentiële Diagnose
In dit bericht leert u hoe u verschillende opbouwingen van de Slump Test kunt gebruiken om onderscheid te maken tussen primaire discus-gerelateerde aandoeningen en verschillende secundaire discus-gerelateerde aandoeningen.
De Slump test is een zeer provocatieve dural test die de dura maximaal belast. Als u een ernstige discusprolaps of -extrusie met radiculaire pijn vermoedt, is het niet aan te raden deze uit te voeren, omdat overmatige lumbale flexie de discus extra belast en de symptomen meestal al voldoende kunnen worden uitgelokt met een rechte beenheffingstest volgens Lasegue of door uw patiënt eenvoudigweg te vragen een voorwaartse flexie van de romp uit te voeren in staande positie met rechte knieën.
Bij minder ernstige protrusies, epidurale verklevingen en zenuwwortelcompressie, of intermitterende neurogene claudicatio, kan men aan de hand van verschillende opbouw van de slump de verschillende aandoeningen onderscheiden.
Laten we eens kijken hoe die verschillende opbouwen eruit kunnen zien. Voor beide initiaties is de uitgangspositie een rechte rug, de knieën gebogen tot 90° en de benen hangend van de tafel.
Distale initiatie
Voor de distale initiatie moet u eerst de enkel passief dorsiflexen om het ischias zenuwweefsel distaal van het popliteale ankerpunt distaal voor te spannen.
Dan ga je passief de knie strekken, terwijl je de strekking fixeert met je eigen knie. Deze knieverlenging zal de dura distaal en lateraal verplaatsen ten opzichte van de omringende container.
Dan trekt de patiënt zijn kin in, buigt de nek naar voren en trekt de romp in. Deze positie creëert maximale spanning op de dura.
Laat ten slotte de dorsiflexie los, waardoor de durale structuren naar hun uitgangspositie kunnen terugkeren.
Proximale Initiatie
De Slump met proximale initiatie wordt andersom uitgevoerd. Eerst wordt de nek van de patiënt volledig gebogen en de romp ingezakt om voorspanning te creëren van de sacrale plexus in craniale richting.
Dorsiflex dan passief de enkel van uw patiënt en strek de knie. Deze positie legt een maximale spanning op het gehele neurale systeem van craniaal tot caudaal. De lumbosacrale dural kan echter niet distaal bewegen, omdat hij in craniale richting is voorgespannen.
Tenslotte mag de patiënt zijn nek en hoofd in extensie bewegen, terwijl hij in de onderuitgezakte houding blijft. Deze beweging heeft op zijn beurt de voorspanning van de dura in craniale richting losgelaten en laat hem weer distaal bewegen.
Laten we nu eens kijken hoe we de uitkomsten moeten interpreteren. In het geval van een primaire discus-gerelateerde aandoening zoals een protrusie, zal hoe meer de dura wordt gespannen, onafhankelijk van de richting, hoe meer pijn er wordt uitgelokt. Dus we zullen matige pijn hebben in distale initiatie tijdens de enkeldorsiflexie en knie-extensie, maximale pijn met de toegevoegde kinnebak en nekflexie en pijn zal afnemen met nek- en hoofdextensie. In de proximale initiatie zullen we milde pijn opwekken tijdens hoofd-, nek- en rompflexie, de pijn zal maximaal zijn bij toegevoegde dorsiflexie en rechte beenheffing, en de pijn zal afnemen wanneer het hoofd en de nek opnieuw worden gestrekt. In het geval van verklevingen van de durale huls zal de pijn worden uitgelokt wanneer de dura distaal wordt bewogen omdat fibrotische verklevingen de mobiliteit van de durale huls in distale richting belemmeren. Dus we zullen matige pijn hebben bij de distale initiatie met dorsiflexie + knie extensie, verminderde pijn wanneer we de kin plooi toevoegen, nek flexie, en romp slump, als de durale huls weer craniaal wordt verplaatst en geen pijn meer wanneer de dorsiflexie wordt losgelaten. In de proximale initiatie zullen we geen pijn hebben tijdens de kinnebak, hoofd- en rompflexie, en zelfs dorsiflexie en knie-extensie, omdat de dura proximaal is voorgespannen. Alleen wanneer de nek en het hoofd gestrekt zijn, neemt de pijn toe, omdat de dura distaal beweegt.
Tenslotte zal bij zenuwwortelcompressie of intermitterende neurogene claudicatio helemaal geen pijn worden uitgelokt tijdens de Slump, omdat lumbale flexie het gebied van het intervertebrale foramen zal vergroten, waar de zenuwwortel bekneld raakt tijdens extensie.
Andere tests om radiculaire pijn te reproduceren zijn:
- Slump Test
- De rechte beenheffingstest
- De gekruiste rechte beenheffingstest
- De gebogen knietest (voor L2-L4 zenuwwortelcompressies)
Wil je beter worden in het behandelen van lage rugpijn?
Volg onze gratis 5-daagse e-mailcursus over lage rugpijn, van beeldvorming tot de beste oefening, rechtstreeks in je inbox.
Vind je het leuk wat je leert?
Ontvang het volledige Physiotutors Assessment Book
- 600+ pagina's over orthopedisch onderzoek
- Videodemonstraties en directe links naar de PubMed-studies
- Statistische waarden voor elke specifieke test, op basis van het meest recente onderzoek
- Gratis levenslange updates
- Beschikbaar in het Engels, Duits, Frans, Spaans, Italiaans, Portugees en Turks
