Araştırma Diz 21 Ağustos 2026
Heinz ve Wegerich ve ark. (2025)

PROM’lar kıkırdak onarımından sonra dizin objektif fonksiyonunu yansıtıyor mu?

Kıkırdak onarımından sonra diz fonksiyonu

İyi bir PROM, fiziksel kapasitenin geri kazanılması için otomatik olarak yeşil ışık anlamına gelmez

PROM’ler ve objektif testler, birbirinin yerine geçen ölçümlerden ziyade büyük olasılıkla tamamlayıcı değerlendirmeler olarak görülmelidir

En büyük uyarı: Bu çalışma PROM’ları, kapsamlı bir fiziksel performans ölçümüyle değil, değiştirilmiş bir klinik derecelendirme sistemiyle karşılaştırdı; bu yüzden burada “objektif diz fonksiyonu” ifadesinin ne anlama geldiğini abartmamaya dikkat etmeliyiz

Giriş

Bu çalışma, odaklı kıkırdak defektleri için diz kıkırdağı onarım ameliyatı sonrası sonuçlara özellikle odaklandı. Bu lezyonların kendiliğinden onarım kapasitesi sınırlıdır ve mevcut farklı tedavi seçeneklerinin başarı düzeyi değişkendir; bu nedenle erken başlangıçlı osteoartrite yol açabilirler. Bu yüzden kıkırdak lezyonları, kayıt (registry) çalışmalarında çoğunlukla zaman içinde uzunlamasına takip edilir. 

Hasta tarafından bildirilen sonuç değerlendirme ölçekleri (PROM’lar), şikâyetlerin ve işlevselliğin öznel yönünü yakalamak için tasarlanmış araçlardır. Bu araçlar uygulanması kolay olduğu için, klinik uygulamada ve ayrıca ulusal hasta kayıtlarında yaygın şekilde kullanılır. Bu kayıtlar, büyük popülasyon temelli çalışmalar için önemli bir temel oluşturur ve bu tür büyük veri setlerinden elde edilen kanıtlar klinik uygulamayı güçlü biçimde etkilediği için, sonuç ölçümlerinin ilgili yapıyı (construct) etkili bir şekilde yansıttığını kabul etmek gerekir. 

Bu çalışma, öznel PROM’ların kıkırdak onarım ameliyatı sonrası nesnel diz fonksiyonunu ne ölçüde gerçekten yansıttığını değerlendirmeyi amaçladı. 

 

Yöntemler

Bu çalışma, Almanya’daki bir üniversite ortopedi merkezinde diz kıkırdak ameliyatı geçirmiş hastaların dahil edildiği Alman Kıkırdak Kayıt Sistemi’nden (German Cartilage Registry) gelen verilerle, keşif amaçlı gözlemsel bir tasarım kullandı. Her hasta, ortopedi cerrahı tarafından verilen belirli eğitim ve gözetimle desteklenmiş son sınıf bir tıp öğrencisi tarafından, standartlaştırılmış fizik muayeneden geçirildi.

Her iki diz de şu açıdan incelendi:

  • gonyometre ile aktif ve pasif diz ROM’u;
  • anterior ve posterior “drawer” testleri;
  • Lachman testi;
  • pivot-shift testi;
  • 0° ve 20° diz fleksiyonunda valgus ve varus stres testi;
  • diz 30° ve 90° fleksiyondayken pasif eksternal rotasyon;
  • anterior, medial ve lateral krepitasyonun değerlendirilmesi;
  • daha çok dans eden patella bulgusu;
  • Zöhlen belirtisi;
  • McMurray testi.

Ayrıca, her biri için iki deneme hakkı tanınarak birkaç fonksiyonel test daha yapıldı ve ortalama sonuç kaydedildi:

  • El ile tutulan bir dinamometre kullanılarak 90° diz fleksiyonunda izometrik diz ekstansiyon ve fleksiyon kuvveti ölçüldü
  • Fonksiyonel mobilite için Timed Up and Go Testi
  • Dengeyi değerlendirmek için tek ayak üzerinde 60 saniyelik duruş
  • Uzağa tek bacak sıçrama
  • 6 m’lik tek ayak sıçrama testi (zamanlı

Hastalar, fizik muayene ile aynı gün subjektif IKDC formunu doldurdu. Değerlendiriciler, değerlendirmelerini standartlaştırmak için Objective IKDC 2000 Diz Muayene Formu’nun klinik kategorilerini kullandı. Resmî IKDC nihai derece için gereken radyolojik değerlendirme yapılmadığından, objektif IKDC skorunu resmen hesaplayamadılar. Bu nedenle klinik bulguları, modifiye edilmiş objektif Uluslararası Kıkırdak Onarım Derneği (ICRS) skoru şeklinde özetlediler; bunun dışında objektif IKDC yaklaşımının içeriğini, derecelendirme kurallarını ve nihai skor hesaplama yöntemini aynen korudular.

2000 IKDC Diz Muayene Formu, yedi alanı kapsayan klinisyen tarafından değerlendirilen bir değerlendirme aracıdır: efüzyon, pasif hareket kısıtlılığı, ligaman muayenesi, kompartıman bulguları, greft hasat bölgesi patolojisi, röntgen bulguları ve tek ayak sıçrama testi. Bulgular şu aralıkta sınıflandırılır: A = normalden D = ciddi derecede anormal olana.

Yazarlar objektif ICRS skorları için, muayenelerinde mevcut olan klinik kategorileri kullandı: efüzyon, ROM (hareket açıklığı) kısıtlılığı, ligament stabilitesi, kompartman bulguları ve tek ayak sıçrama mesafesi. Her kategoride, en kötü alt kategori kategorinin derecesini belirledi ve son skor; efüzyon, ROM kısıtlılığı ve ligament stabilitesi arasındaki en kötü dereceye göre belirlendi. Kompartman bulguları ve hop testi kaydedildi ancak son dereceyi belirlemedi.

İstatistiksel analiz için notlar 1 = A, 2 = B, 3 = C ve 4 = D olacak şekilde dönüştürüldü; yani daha yüksek bir skor daha kötü objektif diz durumunu temsil ediyordu.

İncelenen PROM’lar şunlardı: KOOS ve öznel IKDC. KOOS, Alman Kıkırdak Kaydı’ndan elde edilirken; öznel IKDC takip ziyareti sırasında tamamlandı. Her ikisindeki daha yüksek skorlar, daha iyi algılanan diz fonksiyonunu gösteriyordu.

 

Sonuçlar

Kayıttaki potansiyel olarak uygun 203 hastadan 52’si çalışmanın muayenesine geri dönmeyi kabul etti; bu da %25,6’lık bir yanıt oranına karşılık gelmektedir. Katılımcıların ortalama yaşı 39,2 idi; ortalama VKİ 28,5 kg/m² idi ve ameliyattan sonra ortalama yaklaşık 66,8 ay geçtikten sonra değerlendirildiler; ancak takip süresi 17 ila 107 ay arasında değişiyordu. Hastaların çoğunda belirgin kıkırdak lezyonları vardı: yaklaşık %81’inde ICRS evre 3 veya 4 lezyon mevcuttu. Örneklem, travmatik (%53,8) ve dejeneratif (%46,2) kıkırdak defektleri arasında neredeyse eşit olarak bölünmüştü. Örneklemin büyük kısmında nötral diz dizilimi vardı (%46,2); bunu varus dizilimi (%44,2) ve valgus dizilimi (%9,6) izliyordu. Katılımcıların yaklaşık üçte ikisi daha önce diz cerrahisi geçirmemişti. 

Diz kıkırdak onarımından sonra diz fonksiyonu
Kaynak: Heinz ve Wegerich ve ark., J Clin. Med. (2025)

 

Son toplanan KOOS değeri ile takip muayenesi arasındaki ortalama süre 28,7 +/- 19,4 aydı (aralık 3-85). KOOS skorlarının dağılımı aşağıda gösterilmiştir.

Kıkırdak onarımından sonra diz fonksiyonu
Kaynak: Heinz ve Wegerich ve ark., J Clin. Med. (2025)

 

KOOS alt ölçeklerinden ve öznel IKDC skorundan alınan yüksek puanlar, daha iyi öznel diz fonksiyonunu ve daha az etkilenmeyi gösterirken; daha yüksek objektif ICRS skorları daha kötü fonksiyonu gösterir (derece 1 = A = normal, derece 4 = D = şiddetli anormal).

Kıkırdak onarımından sonra diz fonksiyonu
Kaynak: Heinz ve Wegerich ve ark., J Clin. Med. (2025)

 

Ortalama düzeyde negatif bir ilişki, objektif IKDC skoru ile KOOS-Semptomlar alt ölçeği arasında ve ayrıca KOOS-YAşam Kalitesi (QoL) alt ölçeği arasında bulundu. KOOS’un diğer alt ölçekleri arasında anlamlı bir korelasyon saptanmadı.

Kıkırdak onarımından sonra diz fonksiyonu
Kaynak: Heinz ve Wegerich ve ark., J Clin. Med. (2025)

 

Kıkırdak onarımından sonra diz fonksiyonu
Kaynak: Heinz ve Wegerich ve ark., J Clin. Med. (2025)

 

Amaçsal ICRS skoru ile öznel IKDC skoru arasında anlamlı düzeyde orta şiddette negatif bir korelasyon bulundu. 

Kıkırdak onarımından sonra diz fonksiyonu
Kaynak: Heinz ve Wegerich ve ark., J Clin. Med. (2025)

 

ICCRS kıkırdak defekt derecesi hesaba katıldıktan sonra, objektif ICRS skoru ile PROM’lar arasındaki korelasyonlar yalnızca hafifçe zayıfladı; ancak KOOS-Semptomlar, KOOS-Kalite Yaşam ve subjektif IKDC skoru için orta düzeyde kaldı ve istatistiksel olarak anlamlıydı.

Diz hizalanması, PROM’ler ile veya objektif ICRS skoruyla anlamlı bir korelasyon göstermedi. Travmatik ve dejeneratif diz kıkırdak defektleri arasında, PROM’ler veya objektif ICRS skoru açısından anlamlı bir fark yoktu. Benzer şekilde, tek bir kıkırdak lezyonu olan hastalar ile birden fazla kıkırdak lezyonu olan hastalar da PROM’lerde veya objektif ICRS skorunda anlamlı olarak farklı değildi.

Kıkırdak onarımından sonra diz fonksiyonu
Kaynak: Heinz ve Wegerich ve ark., J Clin. Med. (2025)

 

Sorular ve düşünceler

Yani, diz kıkırdak onarım ameliyatı sonrası PROM’ların, hastalarda objektif sonuçları yansıtıp yansıtmadığı sorusuna yanıt verirken PROM’ları fizik muayene bulgularıyla birbirinin yerine kullanılabilir kabul etmemek gerektiğini özellikle vurgulamalıyız. Çalışma, PROM’ları objektif bir klinik diz skoru ile karşılaştırdı. PROM’lar (KOOS ve subjektif IKDC), hastanın semptomlarına, fonksiyona, spora, günlük yaşam aktivitelerine (ADL) ve yaşam kalitesine ilişkin kendi algısını ölçer. Buna karşılık, objektif ICRS skoru; efüzyon, eklem hareket açıklığı (ROM) ve bağ stabilitesi gibi klinisyen tarafından gözlenen bulgulara dayanıyordu.

Eğer PROM’lar dizin objektif durumunun yakın alternatifleri olsaydı, nispeten güçlü korelasyonlar görmeyi beklerdiniz. Bunun yerine en güçlü ilişki yalnızca orta düzeydeydi: KOOS Semptomlar ρ = −0.420. KOOS Yaşam Kalitesi ve subjektif IKDC de sadece orta düzeydeydi; KOOS Ağrı, ADL ve Spor ise zayıf ve anlamlı olmayan ilişkiler gösterdi.

Dizinin iyi hissettiğini bildiren biri, bulgularının tamamen normale dönmüş olduğu anlamına gelmeyebilir. Benzer şekilde, daha düşük PROM skorları dizin objektif olarak işlevsiz olduğu anlamına otomatik olarak gelmez. Bu durum, rehabilitasyon boyunca fizyoterapistlerin iki ayrı sorguyu incelemesi gerektiğini vurgular:

“Diziniz hayatınızı nasıl etkiliyor?” ve “Diziniz şu anda neye tolerans gösterebiliyor ve neleri yapabiliyor?”

PROM’lar ilk soruyu yanıtlamak için oldukça uygundur. Ancak bu çalışmaya dayanarak, ikinci soru için fizik muayene ve performans testlerinin gerektiğini savunurdum. Bu durum, birinin daha yüksek yüklü aktivitelere hazır olup olmadığına karar verirken özellikle önem kazanır. Bir hasta, mevcut yaşamı dizini halihazırda zorlayıcı görevlere maruz bırakmadığı için minimal ağrı ve çok iyi ADL fonksiyonunu bildirebilir. Bu nedenle, PROM’u; kuvvetin, sıçrama (hopping) yeteneğinin, yük toleransının ya da spora özgü kapasitenin toparlandığına dair kanıt olarak otomatik biçimde yorumlanamaz. Bu örnek de bir hastanın hâlâ süren eksikliklerine rağmen az ağrı ya da iyi ADL fonksiyonu bildirmesi durumunda “çıkarım” yapmaktır; bu çalışma kapsamında hasta hasta doğrudan gösterilen bir şey değildir. Yazarların kendileri de tartışma bölümünde özünde aynı kavramsal noktayı vurguluyor: Hastalar zamanla aktivite düzeylerini veya beklentilerini uyarlayabilir; bu yüzden iyi PROM skorları, objektif işlevin normale döndüğü anlamına gelmeyebilir. Tersine, düşük PROM skorları da psikolojik, sosyal veya motivasyonel faktörlerden etkilenebilir ve bu nedenle objektif başarısızlığı otomatik olarak göstermez.

Bu nedenle, PROM’lar; modifiye objektif IKDC/ICRS skoru ile yakalanan klinisyen değerlendirmeli diz durumunu ancak kısmen yansıtır. Bu da hasta tarafından bildirilen bulgular ile klinik muayene bulgularının birbirinin yerine kullanılabileceği varsayımını geçersiz kılar. Aynı zamanda, bu çalışma PROM’ların daha kötü sonuçlar sunduğunu gösterdiği şeklinde yorumlanmamalıdır. Belirtiler ve yaşam kalitesi, başlı başına sonuç göstergeleridir. Klinik bir testten farklı bir şeyi ölçerler ve bu fark, ikisinin de işe yaramasının nedenlerinden biridir.

PROM’lar gerçekten objektif fonksiyon ile mi karşılaştırılıyor, diye de ayrıca bakmak gerekiyor. Bu, belki de en önemli metodolojik sorulardan biridir; çünkü araştırmacılar, fizyoterapistlerin fonksiyon için çok ilgili göstergeler olarak göreceği birden fazla performans ölçümünü gerçekten toplamışlardır. Bunlar arasında kuvvet, denge, TUG, hop mesafesi ve zamanlı hop yer alır. Ancak sunulan analizde bu sonuçların hiçbiri PROM’larla ayrı ayrı ilişkilendirilmemiştir. Nitekim nihai amaç ICRS notu, efüzyon, ROM eksikliği veya ligament stabilitesi için yapılan en kötü sınıflamaya göre belirlenmiştir; tek bacak hop testi kaydedilmiş olsa bile final skoru etkilememiştir.

Açıkçası bu çalışma, PROM’ların genel fiziksel performansla sadece zayıf ile orta düzey arasında korelasyon gösterdiğinigöstermez. PROM’ların,efüzyon, ROM ve ligament stabilitesi tarafından baskın biçimde belirlenen modifiye bir klinik diz muayene skorunu ancak kısmen yansıttığını ortaya koyar. KOOS Sport’unda mükemmel skor bildiren birinin gerçekten daha ileriye, daha hızlıya sıçrayıp sıçramadığı ya da daha yüksek kuadriseps kuvveti üretebildiği bilinseydi, klinik açıdan çok ilginç olurdu. Ne yazık ki bu çalışma bu soruyu yanıtlamıyor; bu da, ana hedef skoruna katkı sağlamıyorsa neden bu kadar çok fonksiyonel testin toplandığına ilişkin ikinci bir soru doğuruyor.

Güç ve fonksiyonel test protokolü, metodolojinin açık ara en ilgi çekici bölümlerinden biri; ancak bu bilgilerin büyük kısmı, her şey modifiye IKDC/ICRS sınıflandırmasına sıkıştırıldığında adeta kayboluyor. Bu bireysel değişkenlere yönelik ileride yapılacak analizler, rehabilitasyon için potansiyel olarak daha da faydalı bilgiler sağlayabilir.

Vurgulanması önemli olan nokta şudur ki yalnızca 203 hastadan 52’si çalışmaya dahil oldu; bu da potansiyel olarak uygun olabilecek popülasyonun yaklaşık üçte ikisinin fiziksel olarak yeniden değerlendirilmediği anlamına geliyor.

Özellikle iyi giden veya özellikle kötü giden kişilerin daha sık geri dönme eğiliminde olması, PROM’lar ile objektif bulgular arasındaki gözlenen ilişkinin, orijinal kayıt (registry) popülasyonundaki ilişkiyle aynı olmayabileceği anlamına gelir. Bu çalışma bu nedenle, her bir kıkırdak onarımından sonra takip edilen hastayı değil; kendiliğinden seçilen %25,6’lık alt grubu bize anlatıyor. Klinik pratikte bunu akılda tutmak önemli.

Son olarak, iyi PROM (hasta tarafından bildirilen sonuç) skorları gerçekten objektif testlerle güçlü şekilde mi ilişkilidir? Muhtemelen hayır; örneğin, kıkırdak ameliyatından beş yıl sonra birinin “dizim artık beni rahatsız etmiyor” demesini düşünün. Eğer futbol oynamayı bırakmış, koşmaktan kaçınmaya başlamış, merdiven yerine asansör kullanmış ve günlük yaşamını dizinin tolere ettiği şeye göre düzenlemişse, bu ifadesi tamamen doğru olabilir; yani, maksimum fiziksel kapasitesi hâlâ etkilenmiş olsa bile deneyimlediği özürlülük düşük olabilir. Bu, PROM’un hatalı olduğu anlamına gelmez. Bu, PROM’lar ile performans testlerinin ilişkili ama farklı yapıları (konseptleri) ölçtüğü anlamına gelir. Bu ayrım klinik açıdan önemlidir: Hangi ölçümün “doğru” olduğunu sormak yerine, her bir ölçümün hangi bilgiyi kattığını sormalıyız.

 

İnekçe konuş benimle.

Yazarların kullandığı IKDC sınıflama sisteminin önemli bir sınırlılığı şudur: en kötü kategori, hastanın nihai sınıflamasını belirler. Bu şekilde, çok sayıda klinik bulgu tek bir dört düzeyli skora sıkıştırıldığı için önemli bilgi kaybı olur. Döküntü (effüzyon), ROM defisiti veya ligament stabilitesi için belirlenen en kötü derece, nihai hedefe yönelik ICRS derecesini belirledi. Bu da, işlevsel olarak çok farklı olmalarına rağmen iki hastanın aynı nihai skoru alabileceği anlamına gelir. Örneğin, hafif bir ROM defisiti olan ancak güç, denge ve sıçrama (hop) performansı genel olarak mükemmel olan bir hasta, aynı ROM defisitine sahip; fakat gücü ve sıçrama becerisi belirgin şekilde daha kötü olan başka bir hasta ile aynı nihai dereceyi alabilir. Çünkü bu ek performans eksiklikleri nihai skoru etkilemez; her şey A–D derecelerine indirgenince hastalar arasındaki anlamlı farklılıklar ortadan kalkabilir. Bu ayrıntı kaybı, KOOS gibi hastanın deneyiminin birden fazla boyutunu yakalayan daha geniş PROM’lerle kurulabilecek korelasyonları da zayıflatabilir.

Dikkat etmeniz gereken bir diğer nokta da şudur: Yazarlar, çalışma keşif amaçlı olduğu için çoklu karşılaştırmalar için herhangi bir düzeltme yapmamış. p < 0.05’i tekrar tekrar kullanmak, istatistiksel olarak anlamlı en az bir bulgunun tesadüfen ortaya çıkma olasılığını artırır. Yazarlar, bu nedenle p-değerlerinin dikkatle yorumlanması gerektiğini uygun şekilde kabul ediyor.

Bu özellikle önemlidir, çünkü bazı bulgular ancak geleneksel 0,05 eşiğini yeni aşmış durumda—örneğin öznel IKDC için p = 0,028.

Ayrıca önceden, örneklem büyüklüğüne dair hiçbir a priori hesap yapılmadı ve subjektif IKDC analizi için yalnızca 52 katılımcı, KOOS analizleri için ise yaklaşık 43 katılımcı mevcuttu. Bu nedenle KOOS Ağrı, GYA (ADL) ve Spor ile ilgili korelasyonların anlamlı olmaması, ilişki olmadığı şeklinde güvenle yorumlanamaz. Çalışma sadece daha küçük ilişkileri saptayacak yeterli istatistiksel güce sahip olmamış olabilir.

Yine de KOOS değerlendirmesi, objektif muayene ile aynı zaman diliminde yapılmamıştır. Son erişilebilir KOOS ile muayene arasındaki ortalama süre 28,7 ± 19,4 aydı; aralık 3 ila 85 ay arasında değişiyordu. Bu durum, iki ölçüm arasındaki korelasyonları yorumlarken ciddi bir sorundur. Bu kadar uzun bir zaman aralığında, hastanın bildirdiği şikâyetlerde, aktivite düzeylerinde, kişisel beklentilerinde ve altta yatan fiziksel fonksiyonunda anlamlı değişimler görülebilir. Dolayısıyla, yıllar önce yapılmış diz fonksiyonuna ilişkin kişinin kendi bildirimine dayalı bir değerlendirmenin; bugün yapılan objektif fizik muayeneyle uyum göstermesinin beklenip beklenmemesi gerektiğini sorguluyoruz. Bu koşullarda iki ölçüm arasında zayıf bir ilişki bulmak tamamen beklenen bir durumdur. Bu nedenle, fizik muayene ile aynı gün uygulanmış olan subjektif IKDC değerlendirmesi, metodolojik olarak kıyas açısından çok daha sağlam bir karşılaştırma sunar.

Son olarak, diz kıkırdağı onarımına yönelik cerrahi tekniklerinin tüm alt tipleri birlikte analiz edildi. Bu da, bu araştırmada tüm cerrahi türlerin aynı şekilde temsil edilip edilmediğini güvenilir şekilde söylemeyi zorlaştırdı; örneklem zaten küçüktü. Çalışmada yalnızca 52 katılımcı vardı. Bu nedenle, PROM’lar ile objektif bulgular arasındaki ilişkinin cerrahi teknikler arasında farklılaşıp farklılaşmadığını ya da bazı prosedürlerin diğerlerine göre orantısız şekilde daha fazla temsil edilip edilmediğini belirlemek için çalışma yetersiz kaldı.

 

Eve götüren mesajlar

PROM’lar diz ekleminin hastanın bakış açısından nasıl olduğunu bize anlatır. Bunlar, diz eklemi fonksiyonel kapasitesinin otomatik olarak geri kazanıldığının kanıtı olarak yorumlanmamalıdır.

Kıkırdak onarımından sonra KOOS Semptomları, KOOS Yaşam Kalitesi ve öznel IKDC, çalışmanın objektif klinik skoru ile yalnızca orta düzeyde ilişkiler gösterdi; buna karşın ağrı, günlük yaşam (ADL) ve spor skorları bununla anlamlı şekilde ilişkili değildi.

Burada kast edilen, PROM’leri tamamen bırakmak değil; daha doğrusu, fiziksel kapasite önemli olduğunda hastanın bakış açısını fizik muayene ve uygun performans testleriyle birlikte kullanmak daha iyi olur.

Ancak bu sonuca karşı önemli bir tehdit var: çalışmanın sözde “objective function” skoru büyük ölçüde efüzyon, ROM ve ligament stabilitesi tarafından belirlendi vearaştırmacıların gerçekten yürüttüğü performans testlerinin çoğunu anlamlı şekilde içine almıyordu. Bu nedenle çalışma, başlığının ilk bakışta düşündürebileceği kadar PROM’ların kuvvet, zıplama becerisi veya gerçek hayattaki fonksiyonel kapasiteyle ilişkisini bize daha az ölçüde anlatıyor.

 

Referans

Heinz T, Wegerich N, Frischholz S, Stratos I, Horas K, Reppenhagen S, Rudert M, Weißenberger M. Aradaki Farkı Kapatmak: Hasta Tarafından Bildirilen Sonuç Ölçümleri, Kıkırdak Onarımından Sonra Objektif Diz Fonksiyonunu Yansıtıyor mu? Clin Med. 2025 7 Kasım;14(22):7895. doi: 10.3390/jcm14227895. PMID: 41302931; PMCID: PMC12653975.

2 ÜCRETSIZ VIDEO DERS

VMO & QUAD'LARIN PFP'DEKİ ROLÜ

Bunu izleyin ÜCRETSIZ 2 BÖLÜMLÜK VIDEO DERS tarafından diz ağrısı uzmanı Claire Robertson Konuyla ilgili literatürü inceleyen ve nasıl klinik uygulamaları etkiler.

 

  • Bu alan doğrulama amaçlıdır ve değiştirilmeden bırakılmalıdır.
Vmo Dersi