Δοκιμασία σύλληψης | Αξιολόγηση της πρόσθιας αστάθειας του ώμου

Η άρθρωση του ώμου έχει τεράστιο βαθμό κινητικότητας, γεγονός που την καθιστά επιρρεπή σε αστάθεια. Ενώ οι μυϊκές δυνάμεις ελέγχουν τη σταθερότητα στο μέσο εύρος της κίνησης, η κλινική αστάθεια παρουσιάζεται στο τελικό εύρος της κίνησης. Η αστάθεια γίνεται εμφανής όταν ο ασθενής έχει ανησυχία ή φόβο για υποστροφή στο τελικό εύρος της κίνησης.

Η δοκιμασία σύλληψης ώμων έχει ευαισθησία 65,6% και ειδικότητα 95,4% σύμφωνα με τους Hegedus et al. (2012) και έχει μεγάλη κλινική αξία για την ένταξη ή την επιβεβαίωση της πρόσθιας αστάθειας.

Για τη διεξαγωγή της δοκιμής, ο ασθενής βρίσκεται σε ύπτια θέση με την πλευρά που πρόκειται να εξεταστεί κοντά στην άκρη του πάγκου. Στη συνέχεια, ο ώμος του ασθενούς φέρεται σε απαγωγή 90°. Ο ασθενής καθοδηγείται να εκφράσει στον εξεταστή κατά τη διάρκεια της εξέτασης κάθε ανησυχία ή φόβο για υποστροφή. Στη συνέχεια, ο εξεταστής φέρνει προσεκτικά τον ώμο σε όλο και μεγαλύτερη εξωτερική στροφή και θα αναζητήσει σημάδια ανησυχίας από τον ασθενή.

Σε θετική δοκιμασία, ο ασθενής αναφέρει φόβο για εξάρθρωση σε μεγαλύτερα εύρη εξωτερικής στροφής.

Εμβιομηχανικά είναι πιο λογικό να απαγάγετε οριζόντια το χέρι του ασθενούς για να γλιστρήσει η κεφαλή του βραχιονίου προς τα εμπρός.

Άλλες συνήθεις δοκιμασίες για την αξιολόγηση της αστάθειας της πρόσθιας γληνοβραχιόνιας άρθρωσης είναι:

• Δοκιμή μετεγκατάστασης
• Δοκιμή απελευθέρωσης / έκπληξη
• Δοκιμή φορτίου και μετατόπισης

Hegedus EJ, Goode AP, Cook CE, Michener L, Myer CA, Myer DM, Wright AA. Ποιες δοκιμασίες φυσικής εξέτασης παρέχουν στους κλινικούς γιατρούς τη μεγαλύτερη αξία κατά την εξέταση του ώμου; Επικαιροποίηση συστηματικής ανασκόπησης με μετα-ανάλυση μεμονωμένων δοκιμών. Βρετανικό περιοδικό αθλητιατρικής. 2012 Nov 1;46(14):964-78.