Δοκιμή μετατόπισης | Αξιολόγηση της πρόσθιας αστάθειας του ώμου

Η άρθρωση του ώμου έχει τεράστιο βαθμό κινητικότητας, γεγονός που την καθιστά επιρρεπή σε αστάθεια. Ενώ οι μυϊκές δυνάμεις ελέγχουν τη σταθερότητα στο μέσο εύρος της κίνησης, η κλινική αστάθεια παρουσιάζεται στο τελικό εύρος της κίνησης. Η αστάθεια γίνεται εμφανής όταν ο ασθενής έχει ανησυχία ή φόβο για υποστροφή στο τελικό εύρος κίνησης.

Η δοκιμασία μετατόπισης του ώμου έχει ευαισθησία 64,6% και ειδικότητα 90,2% σύμφωνα με τους Hegedus et al. (2012). Πρόκειται για μια δοκιμασία που ακολουθεί τη δοκιμασία σύλληψης, η οποία, όταν συνδυάζεται μαζί, αποδίδει καλά στη διάγνωση της πρόσθιας αστάθειας. Ωστόσο, ως αυτόνομη εξέταση έχει μόνο μέτρια κλινική αξία.

Η δοκιμασία χρησιμοποιείται όταν ο ασθενής έχει αναφέρει ανησυχία κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας σύλληψης. Έτσι, ο φόβος της εξάρθρωσης όταν ο βραχίονας του ασθενούς φέρεται σε απαγωγή 90° και πρόσθετη εξωτερική στροφή. Εκεί ο εξεταστής ασκεί πίεση από εμπρός προς τα πίσω (AP) στην κεφαλή του βραχιονίου.

Η δοκιμασία θεωρείται θετική όταν ο φόβος του ασθενούς για εξάρθρωση μειώνεται μετά την εφαρμογή της πίεσης AP.

Άλλες συνήθεις δοκιμασίες για την αξιολόγηση της αστάθειας της πρόσθιας γληνοβραχιόνιας άρθρωσης είναι:

• Δοκιμή σύλληψης
• Δοκιμή απελευθέρωσης/έκπληξης
• Δοκιμή φορτίου και μετατόπισης

Hegedus EJ, Goode AP, Cook CE, Michener L, Myer CA, Myer DM, Wright AA. Ποιες δοκιμασίες φυσικής εξέτασης παρέχουν στους κλινικούς γιατρούς τη μεγαλύτερη αξία κατά την εξέταση του ώμου; Επικαιροποίηση συστηματικής ανασκόπησης με μετα-ανάλυση μεμονωμένων δοκιμών. Βρετανικό περιοδικό αθλητιατρικής. 2012 Nov 1;46(14):964-78.