Ο χρόνιος πόνος είναι ένα αυξανόμενο πρόβλημα. Μια συνιστώσα της συνολικής διαχείρισης είναι η εκπαίδευση των ασθενών και των παρόχων σχετικά με τον πόνο. Η Διεθνής Ένωση για τη Μελέτη του Πόνου (IASP) δημοσίευσε κατευθυντήριες γραμμές για την εκπαίδευση στον πόνο για όλους τους επαγγελματίες υγείας το 2012. Οι κατευθυντήριες γραμμές δίνουν έμφαση σε ένα διεπιστημονικό βιοψυχοκοινωνικό μοντέλο του πόνου για την αποτελεσματική διαχείριση.
Louw et al (2020)
Ο χρόνιος πόνος είναι ένα αυξανόμενο πρόβλημα. Μια συνιστώσα της συνολικής διαχείρισης είναι η εκπαίδευση των ασθενών και των παρόχων σχετικά με τον πόνο. Η Διεθνής Ένωση για τη Μελέτη του Πόνου (IASP) δημοσίευσε κατευθυντήριες γραμμές για την εκπαίδευση στον πόνο για όλους τους επαγγελματίες υγείας το 2012. Οι κατευθυντήριες γραμμές δίνουν έμφαση σε ένα διεπιστημονικό βιοψυχοκοινωνικό μοντέλο του πόνου για την αποτελεσματική διαχείριση.
Τι είναι
Μια παρέμβαση που χρησιμοποιείται συχνά είναι η εκπαίδευση στη νευροεπιστήμη του πόνου (PNE). Εξηγεί τις πολύπλοκες βιολογικές διεργασίες στους ασθενείς με εύκολα κατανοητές μεταφορές, παραδείγματα και εικόνες. Οι στόχοι είναι η αλλαγή των πεποιθήσεων για τον πόνο και η μείωση των απειλών, κάνοντας τους ασθενείς πιο σίγουρους κατά την άσκηση. Αυτό με τη σειρά του θα μείωνε την αποφυγή φόβου και την καταστροφολογία του πόνου, μειώνοντας τον πόνο και την αναπηρία.
Τα μηχανιστικά στοιχεία πίσω από την άσκηση για τη βελτίωση του επίμονου πόνου είναι πολλά υποσχόμενα.
Τι κάνει
Ωστόσο, η ΠΝΕ ως αυτόνομη θεραπεία δεν οδηγεί συχνά σε κλινικά σημαντικά αποτελέσματα όσον αφορά τον πόνο και την αναπηρία. Ωστόσο, οι βελτιώσεις στον φόβο της κίνησης και στην καταστροφολογία του πόνου παρατηρούνται μεμονωμένα. Γνωρίζοντας αυτό, η ΠΝΕ θα πρέπει να θεωρείται ως συμπλήρωμα των παρεμβάσεων που βασίζονται στην κίνηση.
Παρεμβάσεις με βάση την κίνηση
Τα μηχανιστικά στοιχεία πίσω από την άσκηση για τη βελτίωση του επίμονου πόνου είναι πολλά υποσχόμενα. Μερικοί μηχανισμοί είναι γνωστοί και προτείνονται. Η ενεργοποίηση των ενδογενών ανασταλτικών συστημάτων στο κεντρικό νευρικό σύστημα, η μείωση της κεντρικής διεγερσιμότητας, η μεταβολή της έκφρασης των ιοντικών διαύλων των νοσηροαισθητήρων και πολλά άλλα έχουν μελετηθεί εκτενώς. Ο κατάλληλος τύπος άσκησης και η κατάλληλη δοσολογία παραμένουν ασύλληπτα, χωρίς να παραγνωρίζεται το γεγονός ότι η κίνηση είναι το κλειδί.
Προσοχή
Οι διάφορες παθητικές παρεμβάσεις, όπως η PNE, η διαδερμική ηλεκτρική νευρική διέγερση (TENS) και η χειροθεραπεία, θα πρέπει να χρησιμοποιούνται με προσοχή. Αυτό θα μπορούσε να ενισχύσει τις λανθασμένες βιοϊατρικές πεποιθήσεις για τον πόνο στον ασθενή. Όταν χρησιμοποιούνται κατάλληλα, οι παρεμβάσεις αυτές θα μπορούσαν να διευκολύνουν τις παρεμβάσεις που βασίζονται στην κίνηση.
ΚΕΝΤΡΙΚΉ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΊΗΣΗ ΣΕ ΑΣΘΕΝΕΊΣ ΜΕ ΕΠΊΜΟΝΟ ΠΌΝΟ: ΑΠΌ ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΉΡΙΟ ΣΤΗΝ ΚΛΙΝΙΚΉ
Μάθετε να παρέχετε την καλύτερη δυνατή φροντίδα βάσει στοιχείων για να βοηθήσετε τους ασθενείς με χρόνιο πόνο
Οι φυσικοθεραπευτές βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της διαχείρισης του πόνου. Η επαρκής εκπαίδευση γύρω από τον πόνο θα πρέπει να είναι υποχρεωτική στο πρόγραμμα σπουδών. Η στάση και οι πεποιθήσεις του κλινικού ιατρού γύρω από τον πόνο μπορεί να επηρεάσουν τον ασθενή σιωπηρά.
"Είναι καιρός οι επαγγελματίες υγείας να καταλήξουν σε συναίνεση για να ενισχύσουν τη χρήση μη φαρμακευτικών και κινητικών προσεγγίσεων για τη διαχείριση του πόνου σε ένα διεπιστημονικό δίκτυο παρόχων υγειονομικής περίθαλψης".
Αναφορά
Louw et al (2020): https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33076759/
