Εισαγωγή

Οι κακώσεις ACL είναι συχνές και συχνά οδηγούν σε χειρουργική αποκατάσταση λόγω οστεοαρθρίτιδας στο γόνατο. Παλαιότερες μελέτες για το θέμα αυτό έχουν δείξει ότι ο κίνδυνος αντικατάστασης γόνατος μετά από αποκατάσταση ACL μπορεί να αυξηθεί σημαντικά. Ως εκ τούτου, οι ασθενείς θα πρέπει να ενημερώνονται για αυτόν τον μελλοντικό κίνδυνο όταν επιλέγουν συντηρητική ή χειρουργική αντιμετώπιση για τον ραγέντα ACL. Ωστόσο, αυτές οι μελέτες είχαν ορισμένους εγγενείς περιορισμούς, όπως έλλειψη επίγνωσης του αρχικού κινδύνου οστεοαρθρίτιδας του γόνατος που ενδέχεται αργότερα να απαιτήσει αντικατάσταση γόνατος. Οι άνθρωποι μπορεί να έχουν διαφορετικά προφίλ κινδύνου βάσει της γενετικής τους, των συνηθειών δραστηριότητας ή της ιδιαίτερης ανατομίας τους, και αυτός ο βασικός (αρχικός) κίνδυνος πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στους υπολογισμούς κινδύνου. Η μελέτη αυτή στόχευσε ειδικά να αντιμετωπίσει αυτές τις αδυναμίες, χρησιμοποιώντας το ετερόπλευρο (αντίθετο) γόνατο ως συγκριτή, για να εξεταστεί ο κίνδυνος αντικατάστασης γόνατος χρόνια μετά την αποκατάσταση ACL. 

Μέθοδοι

Αυτή ήταν μια αναδρομική μελέτη κοόρτης μεγάλης κλίμακας, βασισμένη στον πληθυσμό, που χρησιμοποίησε δεδομένα από το Ηνωμένο Βασίλειο για τις Εθνικές Στατιστικές Επεισοδίων Νοσοκομειακής Φροντίδας (National Hospital Episode Statistics), τα οποία συλλέγονται ρουτινa.

Οι ερευνητές εντόπισαν ασθενείς που υποβλήθηκαν σε αποκατάσταση/ανοικοδόμηση πρόσθιου χιαστού συνδέσμου (ACL) στο διάστημα από τον Απρίλιο του 1997 έως τον Μάρτιο του 2023. Οι ασθενείς ήταν κατάλληλοι/επιλέξιμοι όταν:

• η καταγεγραμμένη επέμβαση ήταν η πρώτη τους χειρουργική αποκατάσταση πρόσθιου χιαστού (ACL);
• η ανακατασκευή είχε πραγματοποιηθεί μόνο σε ένα γόνατο·
• το αντίπλευρο γόνατο δεν είχε προηγηθεί ή ακολουθήσει ποτέ χειρουργική αποκατάσταση του προσθίου χιαστού συνδέσμου (ACL);
• δεν υπήρχε προηγούμενη καταγεγραμμένη διαδικασία στο δείκτη του γόνατος·
• διαθέσιμες ήταν η ηλικία, το φύλο, η ημερομηνία επέμβασης και η πλευρικότητα.

Οι ασθενείς αποκλείστηκαν για λόγους όπως προηγούμενες επεμβάσεις, προηγούμενη ή μετέπειτα χειρουργική επέμβαση στην ετερόπλευρη πλευρά, αμφοτερόπλευρη επέμβαση την ίδια ημέρα, ασαφή κωδικοποίηση και ελλιπή βασικά δεδομένα.

Η σύγκριση πραγματοποιήθηκε στο ίδιο άτομο:

• Δείκτης γόνατος: Γόνατο με τραυματισμό ACL που υποβλήθηκε σε αποκατάσταση.
• Έλεγχος γόνατος: ετερόπλευρο γόνατο χωρίς καταγεγραμμένη αποκατάσταση/ανακατασκευή ΑΚΣ.

Αυτή η εσωτερική σύγκριση είχε σκοπό να λάβει υπόψη χαρακτηριστικά σε επίπεδο ατόμου που μοιράζονται και τα δύο γόνατα, όπως η γενετική, το γενικό προφίλ δραστηριότητας, το κοινωνικοοικονομικό υπόβαθρο και οι συστημικοί βιολογικοί παράγοντες.

Οι ερευνητές συνέκριναν επίσης και τα δύο γόνατα με τα ποσοστά αντικατάστασης γόνατος ανά ηλικιακή ομάδα στον γενικό πληθυσμό.

Αποτέλεσμα

Το κύριο αποτέλεσμα ήταν η επακόλουθη αρθροπλαστική γόνατος, συμπεριλαμβανομένου είτε:

• μονοδιαμερισματική αρθροπλαστική γόνατος· ή
• ολική αρθροπλαστική γόνατος.

Η αντικατάσταση γόνατος αντιμετωπίστηκε ως αντικειμενικός «υποκατάστατος» δείκτης για την τελικού σταδίου συμπτωματική οστεοαρθρίτιδα. Η μελέτη δεν αξιολόγησε την ακτινογραφική οστεοαρθρίτιδα, τον πόνο, τη λειτουργικότητα, τη δύναμη, την επιστροφή στον αθλητισμό ή την ποιότητα ζωής. Μετρήθηκε η εμφάνιση αντικατάστασης της άρθρωσης.

Έγιναν αναλύσεις υποομάδων για να εξεταστεί αν ο σχετικός κίνδυνος διέφερε ανάλογα με:

• απομονωμένη αποκατάσταση (ανακατασκευή) πρόσθιου χιαστού (ACL) σε σύγκριση με ανακατασκευή ACL με ταυτόχρονη χειρουργική επέμβαση μηνίσκου·
• σεξ;
• ηλικία κατά την αποκατάσταση·
• εθνότητα;
• κοινωνικοοικονομική κατάσταση, χρησιμοποιώντας τον Δείκτη Πολλαπλής Στέρησης.

Αποτελέσματα

Η αρχική βάση δεδομένων περιλάμβανε 179.355 ασθενείς που είχαν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση για ρήξη/τραυματισμό πρόσθιου χιαστού (ACL). Μετά από αποκλεισμούς και καθαρισμό των δεδομένων, συμπεριλήφθηκαν 135.881 ασθενείς. Η διάμεση ηλικία κατά την ανακατασκευή ήταν 27 ετών, με ενδοτεταρτημοριακό εύρος 21–34 ετών. Περίπου το 75% της ομάδας ήταν άνδρες. Λίγο πάνω από το 36% υποβλήθηκε σε ταυτόχρονη χειρουργική επέμβαση μηνίσκου, που ορίστηκε ως συρραφή μηνίσκου ή μενισκεκτομή.

Η διάμεση διάρκεια παρακολούθησης ήταν 8,75 χρόνια, αν και ορισμένοι ασθενείς παρακολουθήθηκαν έως 20–26 χρόνια.

Κίνδυνος αντικατάστασης γόνατος σε γόνατα μετά από αποκατάσταση ACL σε σύγκριση με το αντίπλευρο, ως ομάδα ελέγχου

Συνολικά, το ποσοστό αντικατάστασης γόνατος στις χειρουργημένες σύμφωνα με ανακατασκευή ACL κνήμες μετά από 10 χρόνια ήταν 0,46%, σε σύγκριση με 0,14% στο υγιές ετερόπλευρο γόνατο, κάτι που αντιστοιχεί σε συνολικό σχετικό κίνδυνο αρθροπλαστικής 3,25 (95% ΔΕ: 2,67 έως 3,97). Στα 15 χρόνια μετά την ανακατασκευή του ACL, το ποσοστό αντικατάστασης γόνατος ήταν 1,11% στο γόνατο με την ανακατασκευή, σε σύγκριση με 0,39% στο ετερόπλευρο γόνατο, οδηγώντας σε σχετικό κίνδυνο 2,87 (95% ΔΕ: 2,42 έως 3,41). Στα 20 χρόνια μετά την ανακατασκευή του ACL, το ποσοστό αντικατάστασης γόνατος ήταν 2,44% στο γόνατο με κάκωση ACL σε σύγκριση με 0,88% στο υγιές ετερόπλευρο γόνατο, αντιπροσωπεύοντας σχετικό κίνδυνο διάρκειας 20 ετών 2,78 (95% ΔΕ: 2,31 έως 3,38).

Κίνδυνος επιπλοκών μετά από ολική αντικατάσταση γόνατος σε γόνατα με ανακατασκευή ACL σε σύγκριση με το αντίπλευρο γόνατο-μάρτυρα

Η επιβίωση χωρίς αρθροπλαστική του γόνατος που έχει αποκατασταθεί με ΑΧΣ σε σύγκριση με το αντίπλευρο γόνατο δείχνει συνολικό λόγο κινδύνου για αντικατάσταση γόνατος 3,10 (95% ΔΕ: 2,69 έως 3,57).

Όταν δεν απαιτούνταν ταυτόχρονη χειρουργική επέμβαση μηνίσκου, ο λόγος κινδύνου ήταν 3,00 (95% ΔΕ: 2,56 έως 3,51), και όταν υπήρχαν ταυτόχρονες μηνισκικές επεμβάσεις, ο λόγος κινδύνου για ολική αντικατάσταση γόνατος στο γόνατο που είχε ανακατασκευαστεί με ACL ήταν 3,50 (95% ΔΕ: 2,55 έως 4,81). Παρότι ο αριθμητικός λόγος κινδύνου ήταν υψηλότερος στην ομάδα με χειρουργική επέμβαση μηνίσκου, το τεστ αλληλεπίδρασης δεν έδειξε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των ομάδων. Επομένως, η μελέτη δεν τεκμηριώνει ότι η ταυτόχρονη χειρουργική επέμβαση μηνίσκου επηρέασε ουσιαστικά τον σχετικό κίνδυνο.

Ο λόγος κινδύνου ήταν υψηλότερος στους ασθενείς ηλικίας 20-29 ετών (HR=3,63; 95% ΔΕ: 2,41 έως 5,48), ακολουθούμενος από την ομάδα 30-39 ετών (HR=3,60; 95% ΔΕ: 2,78 έως 4,67), την ομάδα 40-49 ετών (HR=3,09; 95% ΔΕ: 2,44 έως 3,90) και την ομάδα 50-59 ετών (HR=2,38; 95% ΔΕ: 1,73 έως 3,31). 

Ο κίνδυνος μετά από χειρουργική αντικατάσταση γόνατος στις ανακατασκευασμένες με ACL περιπτώσεις αυξήθηκε σε όλες τις κοινωνικοοικονομικές υποομάδες.

Μακροπρόθεσμη πιθανότητα αρθροπλαστικής

Το Σχήμα 5 και ο Πίνακας 2 δείχνουν τις πιθανότητες για αντικατάσταση γόνατος στα 5, 10 και 15 έτη για κάθε ηλικιακή ομάδα. Η ηλικιακή ομάδα αντιστοιχεί στην ηλικία που έχει συμπληρωθεί. Οι πιθανότητες να γίνει αντικατάσταση γόνατος στις ηλικιακές ομάδες 10-19 ετών και 20-29 ετών ήταν αμελητέες. 

Για την ηλικιακή ομάδα 30-39 παρατηρήθηκε μικρή πιθανότητα κινδύνου στα 5, 10 και 15 έτη: 0,03· 0,06· και 0,09, αντίστοιχα. Οι αντίστοιχες τιμές για το αντίπλευρο γόνατο ήταν χαμηλότερες: 0,01· 0,02· και 0,03, αντίστοιχα. Στον υγιή πληθυσμό, η πιθανότητα παρέμεινε αμελητέα (≤0,01) στα 15 έτη.

Στην ηλικιακή ομάδα 40-49 ετών, οι πιθανότητες για ολική/αρθροπλαστική γόνατος ήταν 0,18· 0,35· και 0,53 στα 5, 10 και 15 χρόνια για τα γόνατα με ανακατασκευή ACL, ενώ τα υγιή ετερόπλευρα γόνατα εμφάνιζαν πιθανότητες 0,06· 0,12· και 0,18. Στον γενικό πληθυσμό, καταγράφηκαν τιμές 0,05· 0,10· και 0,15, αντίστοιχα.

Στην ηλικιακή ομάδα 50–59, το ανακατασκευασμένο γόνατο με ACL είχε πιθανότητες 1,58, 3,13 και 4,66 στα 5, 10 και 15 έτη, αντίστοιχα. Το αντίθετο (αντιπλάγιο) γόνατο εμφάνισε πιθανότητες 0,41, 0,83 και 1,24. Ο γενικός πληθυσμός είχε πιθανότητα στα 5, 10 και 15 έτη 0,34, 0,68 και 1,01, αντίστοιχα. 

Τέλος, στην ηλικιακή ομάδα 60–69 ετών, το ανακατασκευασμένο γόνατο με ACL είχε 5-, 10- και 15ετείς πιθανότητες 6,39· 12,38· και 17,98, αντίστοιχα. Το αντίπλευρο (ετερόπλευρο) γόνατο παρουσίασε πιθανότητες 2,63, 5,18· και 7,67, αντίστοιχα. Ο υγιής γενικός πληθυσμός είχε πιθανότητα κινδύνου για αντικατάσταση γόνατος στα 5, 10 και 15 έτη 1,04· 2,07· και 3,10, αντίστοιχα.

Ερωτήσεις και σκέψεις

Το άρθρο κάνει έναν διαχωρισμό ανάμεσα στον Κίνδυνο αρθροπλαστικής σε γόνατα με ανακατασκευή ACL και στις αντίθετες (ελέγχου) πλευρές, και στον Κίνδυνο/Ρίσκο αρθροπλαστικής σε γόνατα με ανακατασκευή ACL σε σύγκριση με τις αντίθετες (ελέγχου) πλευρές. Ποια είναι, όμως, η διαφορά ανάμεσα στον κίνδυνο και το hazard για την αρθροπλαστική γόνατος;

Η διαφορά έχει κυρίως να κάνει με το τι συγκρίνεται και σε ποια χρονική κλίμακα.

Ο κίνδυνος της αρθροπλαστικής αναφέρει τη σωρευτική πιθανότητα να έχει υποβληθεί κάποιος σε αντικατάσταση γόνατος μέχρι ένα συγκεκριμένο χρονικό σημείο.

Για παράδειγμα, στα 20 χρόνια:

• Γόνατο μετά από ACL ανακατασκευή: 2,44%
• Αντίθετο γόνατο: 0,88%
• Σχετικός κίνδυνος: 2.78

Άρα το ερώτημα στο οποίο απαντά ο όρος «κίνδυνος αρθροπλαστικής» είναι: «Σε 20 χρόνια, πόσα γόνατα σε κάθε ομάδα έχουν υποβληθεί σε αρθροπλαστική;» Αυτό δίνει έναν απόλυτο κίνδυνο για κάθε γόνατο και έναν σχετικό κίνδυνο μεταξύ τους.

Ο κίνδυνος της αρθροπλαστικής αναφέρει το ποσοστό με το οποίο πραγματοποιήθηκε αρθροπλαστική σε όλη τη διάρκεια της περιόδου παρακολούθησης, χρησιμοποιώντας ένα μοντέλο αναλογικών κινδύνων Cox.

Ο συνολικός λόγος κινδύνου ήταν:

• HR 3,10, 95% ΔΕ 2,69–3,57

Άρα το ερώτημα είναι: «Σε οποιοδήποτε σημείο κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης, πόσο γρήγορα γινόταν η αρθροπλαστική σε ανακατασκευασμένα γόνατα σε σύγκριση με τα αντίπλευρα (αντίθετα) γόνατα;»

Μια λόγος κινδύνου (hazard ratio) 3,10 σημαίνει ότι ο στιγμιαίος ρυθμός αντικατάστασης γόνατος ήταν περίπου τρεις φορές υψηλότερος στο ανακατασκευασμένο γόνατο κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης. Δεν σημαίνει ότι 3,10 φορές περισσότεροι ασθενείς τελικά υποβλήθηκαν σε αρθροπλαστική.

Οπότε, κλινικά απλοποιημένο, σκέψου έναν αγώνα μεγάλων αποστάσεων:

• Κίνδυνος ρωτά πόσοι δρομείς έχουν περάσει τη γραμμή του τερματισμού μέχρι το 10ο, το 15ο ή το 20ό έτος.
• Κίνδυνος συγκρίνει πόσο γρήγορα οι δρομείς περνούν τη γραμμή τερματισμού σε διαφορετικές χρονικές στιγμές κατά τη διάρκεια του αγώνα.

Τα δύο αποτελέσματα συνδέονται μεταξύ τους, γι’ αυτό η μελέτη βρήκε έναν HR από 3.10 και έναν σχετικό κίνδυνο 20 ετών από 2.78, αλλά δεν είναι εναλλάξιμα.

Οι καμπύλες επιβίωσης χωρίς αρθροπλαστική δείχνουν ότι η διαφορά μεταξύ των γονάτων άνοιγε σταδιακά με την πάροδο του χρόνου, υπογραμμίζοντας ότι το ανακατασκευασμένο γόνατο ήταν ολοένα και περισσότερο πιθανό να χρειαστεί αντικατάσταση γόνατος με τα χρόνια. Ωστόσο, καλό είναι να βάλουμε αυτό το εύρημα και σε προοπτική, καθώς, ακόμη και στα 20 χρόνια, πάνω από το 97% των ανακατασκευασμένων γονάτων δεν είχε υποβληθεί σε αρθροπλαστική. Αυτή η διαφοροποίηση είναι καίριας σημασίας για την υπεύθυνη επικοινωνία των ευρημάτων. Η σχετική αύξηση ήταν μεγάλη, αλλά ο απόλυτος ρυθμός συμβάντων παρέμεινε σχετικά χαμηλός σε όλο το σύνολο της ομάδας.

Αυτός ο αυξημένος κίνδυνος να χρειαστείτε ολική αντικατάσταση γόνατος χρόνια μετά την αποκατάσταση μετά από ΧΣ (ACL) πρέπει να αλλάξει την αποκατάσταση; Η μελέτη υποστηρίζει ότι πρέπει να παίρνουμε σοβαρά τη μακροπρόθεσμη υγεία του γόνατος, αλλά δεν εντοπίζει ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα αποκατάστασης που να αποτρέπει την αρθροπλαστική. Οι φυσιοθεραπευτές θα πρέπει να αποφεύγουν να δίνουν την εντύπωση ότι η «τέλεια» αποκατάσταση μπορεί να εξαλείψει την μετατραυματική οστεοαρθρίτιδα. Πιο εύλογο (και πιο τεκμηριωμένο) μήνυμα είναι ότι η αποκατάσταση θα πρέπει να στοχεύει σε παράγοντες που ενδεχομένως είναι τροποποιήσιμοι—όπως δύναμη, ανοχή στο φορτίο, εμπιστοσύνη στην κίνηση, φυσική δραστηριότητα, υποτροπιάζουσα αστάθεια και πρόληψη δευτερογενών τραυματισμών—ενώ αναγνωρίζεται ότι η άμεση τεκμηρίωση για την πρόληψη της αντικατάστασης γόνατος παραμένει περιορισμένη.

Σημαντικά, ο χρόνος από τον τραυματισμό μέχρι το χειρουργείο δεν συμπεριλήφθηκε. Ένας ασθενής που ανακατασκευάζεται λίγο μετά τον τραυματισμό μπορεί να έχει διαφορετικό ιστορικό από χόνδρο και μηνίσκους από κάποιον που εμφάνιζε επαναλαμβανόμενα επεισόδια «αποσάθρωσης/αστάθειας» για αρκετά χρόνια. Αυτό είναι σημαντικό, επειδή ο παρατηρούμενος κίνδυνος αρθροπλαστικής μπορεί να αντανακλά εν μέρει τη βλάβη που είχε συσσωρευτεί πριν από το χειρουργείο.

Τα ελεγχόμενα γόνατα δεν είχαν καταγεγραμμένες χειρουργικές επεμβάσεις, ωστόσο με τα χρόνια μπορεί να έχουν υποστεί μια αδηλώτη κάκωση ΠΧΣ, μηνισκική κάκωση ή κάποια άλλη μορφή τραυματισμού. Επιπλέον, αμφοτερόπλευροι ανατομικοί και παράγοντες κινδύνου που σχετίζονται με τη δραστηριότητα μπορεί να επηρεάζουν και τα δύο γόνατα. 

Άραγε θα πρέπει να συμβουλεύουμε τους ασθενείς ότι έχουν «τριπλάσιο κίνδυνο να χρειαστούν χειρουργείο αντικατάστασης γόνατος μέσα στα επόμενα χρόνια; Ναι, αλλά μόνο μαζί με τον απόλυτο κίνδυνο!

Για παράδειγμα: «Το ανακατασκευασμένο γόνατό σου έχει περίπου τριπλάσιο μακροπρόθεσμο κίνδυνο αντικατάστασης σε σχέση με το άλλο γόνατό σου. Ωστόσο, στο σύνολο της μελέτης μόνο περίπου 2,4% των ανακατασκευασμένων γονάτων χρειάστηκε αντικατάσταση έως τα 20 χρόνια.» Για έναν μεμονωμένο ασθενή, οι εκτιμήσεις που βασίζονται στην ηλικία μπορεί να είναι πιο χρήσιμες από τον μέσο όρο του συνολικού δείγματος.

Μίλα μου για σπασίκλες

Η χρήση της αντίθετης (αντιπλάγιας) πλευράς ως εσωτερικού ελέγχου μειώνει τις συγχύσεις, επειδή και τα δύο γόνατα μοιράζονται παράγοντες σε επίπεδο ατόμου, όπως γενετική, φύλο και τρόπος ζωής. Ωστόσο, το αντίπλευρο γόνατο δεν είναι ένας ιδανικός «υγιής» έλεγχος, γιατί μπορεί επίσης να έχει υποστεί τραυματισμό ή να έχει αλλάξει η φόρτιση.

Η ανάλυση Kaplan–Meier εκτίμησε την πιθανότητα να παραμείνουν χωρίς αρθροπλαστική με την πάροδο του χρόνου. Οι συμμετέχοντες διακόπηκαν (censoring) κατά την αντικατάσταση γόνατος, τον θάνατο ή το τέλος της μελέτης. 

Καθώς κάθε ασθενής συνέβαλε με δύο σχετιζόμενα γόνατα, οι συγγραφείς χρησιμοποίησαν bootstrapping σε επίπεδο ατόμου για να υπολογίσουν διαστήματα εμπιστοσύνης. Η μελέτη παραμένει παρατηρητική, οπότε δείχνει ότι τα ανακατασκευασμένα γόνατα είχαν μεγαλύτερο κίνδυνο αρθροπλαστικής, αλλά δεν μπορεί να αποδείξει ότι η ανακατασκευή από μόνη της προκάλεσε αυτή τη διαφορά.

Ο βασικός περιορισμός είναι ότι η επίδραση της αποκατάστασης δεν μπορεί να διαχωριστεί από την αρχική κάκωση του ΠΧΣ, τις συνοδές αλλοιώσεις του χόνδρου ή/και τις βλάβες μηνίσκου, την επαναλαμβανόμενη αστάθεια ή την επόμενη επανεκάκωση. Επίσης, η αρθροπλαστική γόνατος δεν είναι ένα ιδανικό μέτρο για την οστεοαρθρίτιδα, επειδή η απόφαση για χειρουργική επέμβαση εξαρτάται από τα συμπτώματα, την πρόσβαση στη φροντίδα, την προτίμηση του ασθενή και τη χειρουργική καταλληλότητα.

Η βάση δεδομένων έλειπε από σημαντικές κλινικές λεπτομέρειες, όπως η ποιότητα της αποκατάστασης, ο ΔΜΣ, ο τύπος του μοσχεύματος, ο χρόνος της επέμβασης, η βλάβη στον χόνδρο, η συρραφή μηνίσκου σε σύγκριση με τη μερική/ολική μηνισκεκτομή και η υποτροπιάζουσα αστάθεια. Υπήρχε πιθανότητα για σφάλματα στην κωδικοποίηση και ενδέχεται να είχαν συμπεριληφθεί κάποιες ανακατασκευές του ΠΧΣ, καθώς οι κωδικοί διαδικασιών που χρησιμοποιήθηκαν στη βάση δεδομένων περιλαμβάνουν τόσο ανακατασκευή του ΧΠΣ όσο και του οπίσθιου χιαστού συνδέσμου. Επειδή η ανακατασκευή του ΠΧΣ είναι σπάνια, οι συγγραφείς θεώρησαν ότι το τελικό δείγμα αντανακλά έντονα τους ασθενείς που υποβάλλονται σε ανακατασκευή του ΧΠΣ.

Τελικά, η διάμεση διάρκεια παρακολούθησης ήταν μόλις 8,75 χρόνια. Αυτό είναι σχετικά σύντομο για νεότερους ασθενείς, οι οποίοι μπορεί να μην φτάσουν την ηλικία στην οποία συνήθως γίνεται ολική αντικατάσταση γόνατος. Ως εκ τούτου, ο κίνδυνος σε όλη τη διάρκεια ζωής πιθανόν να έχει υποεκτιμηθεί.

Μηνύματα που πρέπει να ληφθούν υπόψη

Ένα γόνατο με τραυματισμό σε ACL που υποβάλλεται σε αποκατάσταση είναι πιο πιθανό να χρειαστεί αντικατάσταση γόνατος απ’ ό,τι το αντίθετο γόνατο του ίδιου ασθενούς. Σε αυτήν τη πολύ μεγάλη αγγλική κοόρτη, το ποσοστό ήταν περίπου τρεις φορές υψηλότερο. Αυτό ακούγεται ανησυχητικό, αλλά ο απόλυτος κίνδυνος παρέμεινε χαμηλός για πολλούς νεότερους ασθενείς. Στα 20 χρόνια, περίπου 2,4% των γονάτων που είχαν υποβληθεί σε ανακατασκευή είχαν προχωρήσει σε αρθροπλαστική, σε σύγκριση με 0,9% στα αντίπλευρα γόνατα. Ο απόλυτος κίνδυνος αυξήθηκε πιο καθαρά καθώς οι ασθενείς έφταναν στα 50s και 60s.

Η κύρια απειλή για το συμπέρασμα είναι η αιτιολογική ερμηνεία. Η μελέτη δεν μπορεί να μας πει αν η ίδια η ανακατασκευή συνέβαλε στην κατοπινή ολική αντικατάσταση γόνατος. Ο αυξημένος κίνδυνος μπορεί να οφείλεται κυρίως στην αρχική κάκωση του ΠΧΣ (ACL), σε σχετική βλάβη χόνδρου ή/και μηνίσκου, καθώς και σε επακόλουθους τραυματισμούς. Προς το παρόν, τα ευρήματα αξιοποιούνται καλύτερα για ειλικρινή πρόγνωση, παρά για να προωθήσουν ή να αποθαρρύνουν τη χειρουργική επέμβαση. Οι ασθενείς θα πρέπει να κατανοήσουν ότι η ανακατασκευή μπορεί να βελτιώσει τη σταθερότητα και τη λειτουργικότητα, αλλά δεν επαναφέρει το γόνατο στο μακροπρόθεσμο προφίλ κινδύνου ενός γόνατος που δεν έχει υποστεί τραυματισμό.

Αναφορά

Hennessy C, Murray J, Price AJ, κ.ά. Μακροπρόθεσμος κίνδυνος για αντικατάσταση γόνατος μετά από ανακατασκευή ACL, χρησιμοποιώντας το αντίπλευρο γόνατο ως εσωτερικό έλεγχο: μελέτη από τη βάση δεδομένων National Hospital Episode Statistics σε 135.881 ασθενείς. British Journal of Sports Medicine 2026;60:865-873.